Başkaları için “ben” olan beni, benim için “ben” olan ben görebilir mi? Başka bir deyişle,
yansıma benliği gözlemlemek mümkün müdür?
Söz konusu yansıma benliği görüp görememek olduğunda, kuantum fiziğinde
Heisenberg’in “Belirsizlik İlkesi”ni akla getirmek gerekir. İlkeye göre, bir parçacığın
momentumu ve konumu aynı anda tam doğrulukla ölçülemez. Yeri saptanırken hızı tam
olarak belirlenemez. Bu durum, insanın göreli benliğini görme çabasında da aynıdır. Tıpkı
Heisenberg’in, elektronların yerini ve hızını görmeye çalıştığı deneydeki gibi, Moscarda’nın
ayna karşısında yaptığı sorgulamada da gözlenen bu belirsizlik, deney araçlarının—başka

bir deyişle aynanın—hassas olmamasından kaynaklı bir belirsizlik değil; ölçülen nesnenin
göreliliğinden, yani insandan kaynaklı bir belirsizliktir.
“İsimsiz.
Geçmişin ismine dair hiçbir anı yok; bugünün ismine ve yarına dair de öyle.
İsimden kastımız, dışarıdan bize yüklenen her türlü kavramsa —
Eğer ismimiz yokken bu kavramlardan yoksunsak
Ve o zaman içimizdeki şeyler körleşiyorsa,
Tanımlanamıyor ve ayırt edilemiyorsa,
Bu ismi anmakta ısrar edenler
Mezar kitabıma kazısınlar onu — ön tarafına —
Ve sonra da o ismi bir daha anmayıp çekip gitsinler ki rahat edeyim.
Ben yaşıyorum.
Hayat daha bitmedi.
Ve hayat, isimler hakkında bir şey bilmez.
Şu ağaç, yapraklarla süslenmiş. Ne güzel.
Ben o ağacım.
Ağaç, bulut.
Yarın da belki bir kitap olurum.
Okunan bir kitap.
İçimize çektiğimiz zor bir rüzgâr.
Dışarıdaki her şey olurum.”

Yazan
Luigi Pirandello
Uyarlayan-Yöneten
Emre Şamdan
Oyuncu Koçu
Serkan Kavaklı
Afiş Tasarım
Sıla SERT
Kostüm-Dekor-Işık
Yakîn Tiyatro
Oyuncular
Ayça Sipahioğlu
Çağdaş Özel
Sinemis Kamer Şahin